Sonisphere Festival @ Goffertpark te Nijmegen

We wisten al dat The Sword te moe was om de tour voort te zetten, waardoor Mastodon het festival zou openen. Die band had zich blijkbaar verslapen, want ook deze band was nergens te bekennen. Sonisphere vond het blijkbaar niet nodig om voor vervanging te zorgen, waardoor Pendulum de bezoekers wakker moest schudden. Dat lukte aardig, met hun bijzondere mix van metal en dance-muziek, die een beetje doet denken aan Pitchshifter, maar dan wel met meer melodieën. Hierna kregen we Kamelot voor onze kiezen en zoals de naam al doet vermoeden, gaat het hier om een symfonisch metalbandje. Je vraagt je af of er nog mensen aan het wachten zijn op zo’n bandje, maar voor die mensen wist de band een sterke show neer te zetten.

Het echte stoere mannenwerk begon toen de ongewassen lieden van Lamb of God het podium opkropen, om keihard toe te slaan met de opener The Passing, van hun laatste oersterke plaat. De band had er zin in, wist nieuw met oud werk af te wisselen en sloot natuurlijk af met Black Label. Jammer genoeg was de geluidsman af en toe met de knoppen aan het spelen, waardoor de stem soms wegviel, maar de show bleef sterk. Leuk detail: Korn werd door zanger Randy Blythe niet genoemd tussen de aankomende bands op het festival. Toeval? Wij denken het niet. Tijd voor Down, oftewel de stoner rock-versie van Pantera, met Phil Anselmo als boegbeeld. In de Pantera-tijd wist je nooit wat voor wrak je op het podium zou aantreffen als je de band live zag, maar inmiddels lijkt de stoere bruut uit New Orleans weer helemaal healthy. Ook de rest van de bandleden wisten een lekkere no nonsense show neer te zetten, met uitschieters als Lifer en het afsluitende nummer Bury Me In Smoke. Phil probeerde nog Stairway To Heaven met het publiek te zingen nadat de rest van de band ‘m was gepeerd, maar daar had het publiek blijkbaar toch niet veel trek in.

Hierna mochten de grondleggers van de nu metal, KoЯn, hun kunsten vertonen. Wij stelden ons al in op een brij waaruit niks uit op te maken was, aangezien de gitaren vast weer twee octaven omlaag waren gestemd. De verrassing was dan ook groot dat Jonathan Davis en zijn bende van outcasts een bijzonder strakke show neerzette. Vooral de Top 40-hitjes van de band, zoals Freak On A Leash en Got The Life wisten het publiek – dat toch vooral voor de andere bands leken te komen – te overtuigen. Ook de bekende afsluiter Blind liet ons weer herinneren dat KoЯn ook wel eens vette muziek heeft gemaakt. Het zal dan ook een beetje pijnlijk zijn voor de band dat Slipknot - die toch duidelijk hun inspiratie voor een groot gedeelte van KoЯn hebben gehaald – inmiddels de grotere band is (als we kijken naar de volgorde van de line-up). Tijdens de show werd dat overigens volledig gerechtvaardigd. Nadat de eerste nummers een beetje slordig werden ingezet, hadden ze bij nummertje drie de smaak te pakken en daarna bleef de show uBerstrak. Corey Talor en zijn circusact weten als geen ander hoe ze een metalfeestje moeten opstarten en het bekende ‘Jump the Fuck Up’-principe - waarbij een hele mensenmassa op de grond moet gaan zitten om op aangeven van Corey tegelijkertijd op te springen (en vervolgens natuurlijk als een malle om zich heen te gaan meppen) – maakte het feessie compleet. Bij de afsluiter Spit It Out was het publiek dan ook behoorlijk afgemat, maar tevree.

En toen moesten we nog twee uur Metallica. Ze komen er direct keihard in met Blackened en Creeping Death en de toon is gezet. Geen meuk van Load, Reload en St. Anger, maar vooral veel oud werk met een paar nummers van hun nieuwste plaat (die wel weer goed is). Verrassend is het allemaal niet en de oudjes spelen duidelijk op de automatische piloot, maar ze komen er wel mee weg. James Hetfield en Robert Trujillo zijn bij de les, maar dat kunnen we niet altijd zeggen van Lars Ulrich en Kirk Hammett, waar het toch allemaal een beetje te snel voor lijkt te gaan. De show blijft zeker overeind (vuurwerk en wat vlammetjes blijkt toch te werken), maar de band begint stiekem toch een beetje ouderdom te vertonen. Wel is duidelijk dat het nieuwe werk prima aansluit bij de oudere sjit, waardoor de lange show geen moment verveelde. Natuurlijk eindigt de show met een oudje, Seek & Destroy en al met al heeft het hondstrouwe publiek waar voor zijn geld gehad. Volgend jaar weer Sonisphere? Wij zeggen ja!